Małysz

Adam Małysz


MAŁYSZ ADAM

 skoczek narciarski, największy i najbardziej utytułowany w historii tej konkurencji w Polsce, medalista mistrzostw świata i ZIO, olimpijczyk z Nagano (1998), Salt Lake City (2002), Turynu (2006) i Vancouver (2010).

Urodzony 3 grudnia 1977 w Wiśle, syn Jana i Ewy Szturc, absolwent zasadniczej szkoły zawodowej (blacharz-dekarz), skoczek narciarski (169 cm, 55 kg), reprezentant miejscowego KS Wisła (od 1983), podopieczny trenerów: Jana Szturca (klub), Pavla Mikeski i Piotra Fijasa (1995-1998) oraz Apoloniusza Tajnera i Piotra Fijasa od 1 czerwca 1999 (kadra). W historii naszych skoków narciarskich (teraz można to już stwierdzić z perspektywy czasu ponad wszelką wątpliwość) było trzech zawodników-symboli, którzy są niejako słupami milowymi tych dziejów. Stanisław Marusarz – człowiek legenda, który poprzez swoją wieloletnią uporczywą i skuteczną walkę o wdarcie się do czołówki światowej rozsmakował nas w tej przepięknej i widowiskowej konkurencji, przybliżył ją do szerokich mas i rozbudził nadzieje na przyszłość. Wojciech Fortuna w jednym „skoku życia”, na krótko, ale efektownie te nadzieje urzeczywistnił, dopiero jednak ten trzeci Adam Małysz na dłużej skutecznie je utrwalił, wszechstronnie ubarwił i umocnił. Zrobił to tak efektownie, że historyk narciarstwa H. Szatkowski, mógł napisać: „Małysz jest zjawiskiem społecznym. Dzięki jego sukcesom obserwujemy nie notowane dotąd zainteresowanie skokami narciarskimi w kraju.

Jego sukces przez miliony rodaków jest słusznie identyfikowany z sukcesem Polski. To kolejny z efektów zjawiska społecznego, zwanego ‚małyszomanią’, sukces skromnego skoczka z Wisły, wywołuje u Polaków ogromny entuzjazm i takie same emocje. Świadczy o tym fakt, że skoki Pucharu Świata oglądają w kraju (oczywiście dzięki TV miliony widzów. Małysz zdobywa serce ludzi swoją prostotą i skromnością. Jest równocześnie pełnym profesjonalistą w tym, co robi. Wszystko to powoduje, że jego sukces jest niesłychanie ‚czytelny dla zwykłych ludzi’.” Jego kariera sportowa nie od razu jednak była usłana różami. Wiadomo, że mając 6 lat (nie chodził jeszcze do szkoły) był już narciarską nadzieją wujka Jana Szturca i pod jego opieką oddał… pierwszy skok. Nie był to wyczyn najprzyjemniejszy, bo Adaś miał za duże buty i przy lądowaniu po prostu z nich… wypadł (wyskoczył). Na szczęście bez przykrych konsekwencji.

Długo i solidnie przysposabiał się do swojej międzynarodowej kariery. Inauguracja nastąpiła podczas Turnieju Czterech Skoczni (1994/1995), ale miejsce w końcowej klasyfikacji było dopiero 55. Eksplozja talentu nastąpiła już w następnym sezonie. Polski 18-latek wygrał konkurs w kolebce narciarstwa klasycznego w Holmenkollen, trzykrotnie stawał jeszcze na podium (Iron Mountain, Falun, Lahti) i w końcowej punktacji Pucharu Świata był już 7. Wysoką pozycję utrzymał również w kolejnym sezonie (1996/1997), wygrał dwa konkursy w Japonii, w końcowej klasyfikacji Pucharu Świata był 10, ale też: ożenił się, został ojcem i zaczął intensywne przygotowania do igrzysk w Nagano (1998). Start olimpijski zakończył się jednak nieoczekiwanym niewypałem (zupełne załamanie formy) i w konsekwencji także „dołkiem” psychicznym zawodnika, co o mało nie doprowadziło do rezygnacji z dalszej kariery sportowej. Do rozwikłania rozterek wnuka przyczyniła się podobno babcia (Helena Szturcowa), która miała powiedzieć: „Takie ‚dołki’ przechodzą wszyscy i nie tylko w sporcie. Uważam, że masz talent i zamiast latać po dachach (dekarz) powinieneś ‚fruwać’ na skoczniach”. Zdyscyplinowany wnuczek posłuchał. Znów sobie trochę poskakał na rodzimej skoczni z wujkiem Janem i… rozpoczął jakby od początku. 1 czerwca 1999 zmieniono trenera kadry. Apoloniusz Tajner i jego prawa ręka Piotr Fijas zyskali sojuszników w osobach psychologa i fizjologa (dr Jan Blecharz, prof. Jerzy Żołądź). 28 grudnia 2000 (wygrał kwalifikacje do 49. Turnieju Czterech Skoczni) rozpoczęła się druga część kariery – jak się miało okazać – najzdolniejszego i najbardziej utalentowanego polskiego skoczka, którego wyczyny (zebrane poniżej) miały zadziwić sportowy świat.

największe sukcesy:

- wicemistrz olimpijski 2002 (Salt Lake City, K120); 2010 (Vancouver, K95 i K125)

- brązowy medalista olimpijski 2002 (Salt Lake City, K90)

- czterokrotny mistrz świata: 2001 (Lahti, K90), 2003 (Val di Fiemme, K120 i K95), 2007 (Sapporo, K90)

- wicemistrz świata 2001 (Lahti, K116)

- czterokrotny zdobywca Kryształowej Kuli (2000/01, 2001/02, 2002/03, 2006/07)

- zwycięzca Turnieju Czterech Skoczni (2000/01)

osiągnięcia sportowe:

zimowe igrzyska olimpijska

1998 (Nagano): 51. miejsce – K90

52. miejsce – K120

2002 (Salt Lake City): brązowy medal – K90

srebrny medal – K120

2006 (Turyn): 7. miejsce – K95

14. miejsce – K125

2010 (Vancouver): srebrny medal – K100

mistrzostwa świata

1995 (Thunder Bay): 10. miejsce – K90

11. miejsce – K120

1997 (Trondheim): 14. miejsce – K90

36. miejsce – K120

1999 (Ramsau): 37. miejsce – K120

27. miejsce – K90

2001 (Lahti): srebrny medal – K116

złoty medal – K90

2003 (Val di Fiemme): złoty medal – K120

złoty medal – K95

2005 (Oberstdorf): 6. miejsce – K90

11. miejsce – K120

2007 (Sapporo): 4. miejsce – K120

złoty medal – K90

2009 (Liberec): 22. miejsce – K90

12. miejsce – K120

MŚ w lotach

1996 (Tauplitz): 14. miejsce

2000 (Vikersund): 16.

2002 (Harrachov): 18.

2004 (Planica): 11.

2006 (Tauplitz): 20.

2008 (Oberstdorf): 9.

Puchar Świata

debiut: 4.01.1995 (Innsbruck, 17. miejsce)

pierwsze punkty: 4.01.1995 (Innsbruck, 17. miejsce)

pierwsze podium: 18.02.1996 (Iron Mountain, 2. miejsce)

pierwsze zwycięstwo: 17.03.1996 (Holmenkollen)
Małysz